ภิกษุรูปหนึ่งอยู่ป่า ด้วยตั้งใจว่าคนจะยกย่องเราด้วยวิธีนี้ ต่อมามีคนยกย่องแล้ว เธอมีความรังเกียจว่า พระพุทธเจ้าทรงบัญญัติสิกขาบทไว้แล้ว เราต้องอาบัติปาราชิกแล้วกระมังหนอ ?
จึงกราบทูลเรื่องนั้นแด่พระพุทธเจ้าๆ ตรัสว่า
“ภิกษุ ! เธอไม่ต้องอาบัติปาราชิก ภิกษุทั้งหลาย ! ภิกษุไม่พึงอยู่ป่าด้วยตั้งใจเช่นนั้น ภิกษุใดอยู่ป่าด้วยตั้งใจเช่นนั้นต้องอาบัติทุกกฎ”
ภิกษุรูปหนึ่งเที่ยวบิณฑบาต ด้วยตั้งใจว่าคนจะยกย่องเราด้วยวิธีนี้ ต่อมามีคนยกย่องแล้ว เธอมีความรังเกียจว่าพระพุทธเจ้าทรงบัญญัติสิกขาบทไว้แล้ว เราต้องอาบัติปาราชิกแล้วกระมังหนอ?
จึงกราบทูลเรื่องนั้นแด่พระพุทธเจ้าๆ ตรัสว่า
“ภิกษุ ! เธอไม่ต้องอาบัติปาราชิก ภิกษุทั้งหลาย ! ภิกษุไม่พึงเที่ยวบิณฑบาตด้วยตั้งใจเช่นนั้น ภิกษุใดเที่ยวบิณฑบาตด้วยตั้งใจเช่นนั้น ต้องอาบัติทุกกฎ”
ภิกษุรูปหนึ่งเดินจงกรมอยู่ด้วยตั้งใจว่า คนจะยกย่องเราด้วยวิธีนี้ ต่อมามีคนยกย่องแล้ว เธอมีความรังเกียจ
จึงกราบทูลเรื่องนั้นแด่พระพุทธเจ้าๆ ตรัสว่า
ภิกษุ ! เธอไม่ต้องอาบัติปาราชิก ภิกษุทั้งหลาย ! ภิกษุไม่พึงเดินจงกรมด้วยตั้งใจเช่นนั้น ภิกษุใดเดินจงกรมด้วยตั้งใจเช่นนั้น ต้องอาบัติทุกกฎ”
จตุตถปาราชิกกัณฑ์ วินัย ๑ / ๔๘๖
บทความ
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น