สมัยนั้น ปุ่มไม่แก่นจันมีราคามาก ราชคหเศรษฐี มีปุ่มไม้แก่นจันทน์ จึงให้ช่างกลึงเป็นบาตร เมื่อทำเสร็จได้เอาใส่สาแหลกผูกไว้ปลายไม้ไผ่ แล้วผูกต่อๆกันขึ้นไปจนสูงประกาศว่า
“สมณะหรือนักบวชผู้ใด เป็นพระอรหันต์และมีฤทธิ์จงเหาะขึ้นไปปลดเอาบาตรปุ่มไม้แก่นจันทน์ลูกนี้ไปเถิด”
“ฝ่ายปูรณะกัสสปะ ได้เข้าไปหาท่านราชคหเศรษฐี แล้วกล่าวว่า
“ท่านคหบดี อาตมานี้แหละเป็นพระอรหันต์ และมีฤทธิ์ขอให้ท่านจงให้บาตรแก่อาตมาเถิด”
ท่านเศรษฐีตอบว่า “ท่านเจ้าข้า ถ้าพระคุณเจ้าเป็นพระอรหันต์และมีฤทธิ์จริง ก็จงปลดบาตรที่ข้าพเจ้าให้แล้วนั่นแลไปเถิด”
ต่อมา ท่านมักขลิกโคสาล ท่านอชิตเกสกัมพล ท่านปกุธกัจจายนะ ท่านสัญชัยเวลัฎฏฐบุตร ท่านนิครนถ์นาฏบุตรรู้ข่าวได้เข้าไปหาท่านเศรษฐี ขอบาตรเช่นเดียวกับท่านปูรณะกัสสปะท่านเศรษฐีก็บอกว่าให้เหาะขึ้นไปเอาเองเถิด ก็ไม่มีใครเหาะได้
วันหนึ่ง พระโมคคัลลานะกับพระปิณโฑล์ภารทวาชะได้ไปบิณฑบาตผ่านบ้านเศรษฐี ทราบประกาศแล้วปิณโฑล์ภารทวาชะกล่าวว่า
“ท่านโมคคัลลานะ ! ท่านจงขึ้นไปปลดเอาบาตรนั้นลงมาเถิดบาตรนั้นจะเป็นของท่าน”
พระโมคคัลลานะก็เกี่ยง ให้พระปิณโฑล์ขึ้นไปปลดเอาเถิด พระปิณโฑล์จึงเหาะขึ้นไปปลดเอาบาตรปุ่มไม้แก่นจันทน์แล้วถือบาตรนั้นเหาะรอบเมืองราชคฤห์ ๓ รอบ แล้วจึงลงมา
ราชคหเศรษฐีพร้อมกับบุตรและภรรยา ยืนดูอยู่ในบ้านและเห็นตลอด จึงประคองอัญชลีนมัสการ ร้องนิมนต์ว่า
“ท่านเจ้าข้า ! ขอพระคุณเจ้าปิณโฑล์ภารทวาชะ นิมนต์มาที่เรือนของกระผมเถิด”
เมื่อพระปิณโฑล์มาถึงเรือน ท่านเศรษฐีได้รับบาตรของท่าน และจัดของเคี้ยวมีค่ามากถวายท่าน แล้วกลับไปสู่อาราม ชาวบ้านได้ทราบข่าว พระปิณโฑล์เหาะขึ้นไปปลดบาตรเศรษฐี ต่างส่งเสียงอึกทึกเกรียวกราว เดินตามพระปิณโฑล์ไปถึงวัด
พระพุทธองค์ทรงสดับเสียงเหล่านั้นแล้ว ตรัสถามพระอานนท์ว่า
“อานนท์ ! นั่นเสียงอึกทึกเกรียวกราว เกิดเรื่องอะไรกัน ?”
พระอานนท์ได้กราบทูลเรื่องพระปิณโฑล์ เหาะขึ้นไปเอาบาตรปุ่มไม้แก่นจันทน์ของเศรษฐีโดยตลอด
พระพุทธองค์จึงทรงรับสั่งประชุมสงฆ์ แล้วตรัสถามพระปิณโฑล์ว่า
“ภารทวาชะ ! ข่าวว่าเธอเหาะขึ้นไปปลดบาตรของเศรษฐีลง จริงหรือ ?”
“จริง พระพุทธเจ้าข้า”
“ภารทวาชะ ! การกระทำของเธอนั่นไม่เหมาะ ไม่สมไม่ควร ไม่ใช่กิจของสมณะ ใช้ไม่ได้ ไม่ควรทำ
ไฉนเธอจึงได้แสดงอิทธิปาฏิหาริย์ ซึ่งเป็นธรรมอันยวดยิ่งของมนุษย์ แก่พวกคฤหัสถ์ เพราะเหตุแห่งบาตรไม้ซึ่งเป็นดุจซากศพเล่า มาตุคามแสดงของลับ เพราะเหตุแห่งทรัพย์ ซึ่งเป็นดุจซากศพแม้ฉันใด
เธอก็ฉันนั้นเหมือนกัน ได้แสดงอิทธิปาฏิหาริย์ ซึ่งเป็นธรรมอันยวดยิ่งของมนุษย์ แก่พวกคฤหัสถ์ เพราะเหตุแห่งบาตรไม้ ซึ่งเป็นดุจซากศพ
การกระทำของเธอนั่น ไม่เป็นไปเพื่อความเลื่อมใส ของชุมชนที่ยังไม่เลื่อมใส”
ครั้นทรงตำหนิการกระทำของพระปิณโฑล์เป็นอันมากแล้ว จึงรับสั่งแก่ภิกษุทั้งหลายว่า
“ภิกษุทั้งหลาย! ภิกษุไม่พึงแสดงอิทธิปาฏิหาริย์ ซึ่งเป็นธรรมอันยวดยิ่งของมนุษย์ แก่พวกคฤหัสถ์รูปใดแสดงต้องอาบัติทุกกฎ
“ภิกษุทั้งหลาย! พวกเธอจงทำลายบาตรไม้นั่น บดให้ละเอียด แล้วใช้เป็นยาหยอดตาของภิกษุทั้งหลาย
อนึ่ง ภิกษุไม่พึงใช้บาตรไม้ รูปใดใช้ ต้องอาบัติทุกกฎ”.
ขุททกวัตถุขันธกะ วินัย ๗ / ๑๑
บทความ
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น